kızıyorum kendime söz geçiremediğim için kendime. yap diyorum şunu. Yapmalısın. Yap ki rahat ol, yap ki mutlu ol. Olmuyor. İradesizim sanırım.

Nedir beni birşeylerle oyalayan zaman içinde anlayamadım.

Ne neşeli olmak, ne de hüzünlü ya da birşeyle ilgilenmek ile igilenmek istemek arasında kalmak mı hoşuma gidiyor? Alışkanlık mı oldu bende bu? Hayatımı alışkanlıklar üzerine yaslamak mı en iyi yaptığım iş? Eğer buysa; en güzel duygularımı, yaşanmışlıklarımı yitirmedim mi bu yüzden.

Hayır bu olamaz. Kesinlikle.
Olmamalı.

Yap artık şunları. Derin bir nefes al. İçinde unuttuğun heyecanlar hareketlensin. Kasma insansın sen. Ne mükemmel olabilirsin ne de bir hiç. Sadece sen ol. Hadi. Hadi. Benim için.