Şimdi biraz akıl yürütelim bu yorum üzerinden. İnsanlara kendini parçalayarak yardım etmeye hangi açıdan bakmalıyız.
Bence bunun iki nedeni olabilir.
Birincisi bu kişi oldukça saf birisidir. Kimlere ve hangi durumlarda gerçekten yardım edilmesi gerektiğini bilmiyordur.Bu durumda ise şu ahlaki sorguya takılabiliriz. Kimlerin ve hangi durumların yardım gerektirdiğine nasıl karar verebiliriz? Bize göre çok basit görünen bir yardım karşımızdaki insanın hayatını kurtarabilir ya da o insanı çok rahatlatabilir. Bu durumda durumun basitliğine bakarak aldanabiliriz. Bu ahlaki sorgulamayı yapamıyorsak; işte o zaman o safça davranışı sergilemiş oluruz.
İkincisi ise bu kişinin karşısındakilerden çıkarları vardır. Arkadaşımın takılmış olduğu nokta bu sanırım. Yalnız buradaki çıkar maddi bir çıkar olarak yer etmemiş onda. Ona göre bu kişinin çıkarı etrafındaki insanlara yardım ederek onları etrafında tutması. Bu durumda ise bu kişinin yalnız ve insanların sevgisine, saygısına ve iltifatlarına muhtaç olduğunu çıkarırız. Öyleyse bu kişinin ruhsal sıkıntıları vardır. Ya da bu kişi yardımlarına karşılık ilerleyen dönemlerde kendi sıkıntılarını çözdürme gibi bir yolu izliyordur.
Tüm bu çıkarımlardan sonra bir de şunu düşünmeden edemiyorum. Acaba insanların birbirlerine yardım etmesi karşılıksız mı, yoksa elbette bir karşılığı olmalı mı?
21. yy'da insanlar etrafındaki 2. dereceden insanlara kadar kendi yetenekleri dahilinde çıkar güderek yardım ediyorlar. Yapılan her yardım daha sonra yardımı alan kişinin karşına bir şekilde çıkarılıyor. Bu oldukça acınası bir durum.
Bence bir insan başkasında olmayan bir yeteneğe ya da şeye sahip ise yardım etmesi gayet normaldir. Bunun altında başka bir şey aramak ya da bu insanı başka insanları etrafında tutmak gibi çıkara dayalı bir konuma sokmak oldukça sert bir çıkarım.
Ayrıca insanlar o kişiden oldukça fazla yardım talep ediyorsalar bu kişinin diğer insanlardan farklı yetenekleri vardır diye de düşünmedim değil.
Gerisini siz de tartarsınız.


.jpg)
